Welcome, old Comrade! peeping once again;
Our meeting ’minds me of a pleasant hour:
Spring’s pencil pinks thee in that blushy stain,
And Summer glistens in thy tinty flower.

Hail, Beauty’s Gem! disdaining time nor place;
Carelessly creeping on the dunghill’s side;
Demeanour’s softness in thy crimpled face
Decks thee in beauties unattain’d by pride.

Hail, ’Venturer! once again that fearless here
Encampeth on the hoar hill’s sunny side;
Spring’s early messenger! thou’rt doubly dear;
And winter’s frost by thee is well supplied.

Now winter’s frowns shall cease their pelting rage,
But winter’s woes I need not tell to thee;
Far better luck thy visits well presage,
And be it thine and mine that luck to see.

Ah, may thy smiles confirm the hopes they tell
To see thee frost-bit I’d be griev’d at heart;
I meet thee happy, and I wish thee well,
Till ripening summer summons us to part.

Then like old mates, or two who’ve neighbours been,
We’ll part, in hopes to meet another year;
And o’er thy exit from this changing scene
We’ll mix our wishes in a tokening tear.

Żyłem z wami, cierpiałem i płakałem z wami,
Nigdy mi, kto szlachetny, nie był obojętny,
Dziś was rzucam i dalej idę w cień — z duchami —
A jak gdyby tu szczęście było — idę smętny.

Nie zostawiłem tutaj żadnego dziedzica
Ani dla mojej lutni — ani dla imienia; —
Imię moje tak przeszło jak błyskawica
I będzie jak dźwięk pusty trwać przez pokolenia.

Lecz wy, coście mnie znali, w podaniach przekażcie,
Żem dla ojczyzny sterał moje lata młode;
A póki okręt walczył — siedziałem na maszcie,
A gdy tonął — z okrętem poszedłem pod wodę…

Ale kiedyś — o smętnych losach zadumany
Mojej biednej ojczyzny — przyzna, kto szlachetny,
Że płaszcz na moim duchu nie był wyżebrany,
Lecz świetnościami dawnych moich przodków świetny.

Niech przyjaciele moi w nocy się zgromadzą
I biedne moje serce spalą w aloesie,
I tej, która mi dała to serce, oddadzą —
Tak się matkom wypłaca świat — gdy proch odniesie…

Niech przyjaciele moi siądą przy pucharze
I zapiją mój pogrzeb — oraz własną biedę:
Jeżeli będę duchem — to się im pokażę,
Jeśli Bóg mię uwolni od męki — nie przyjdę…

Lecz zaklinam — niech żywi nie tracą nadziei
I przed narodem niosą oświaty kaganiec;
A kiedy trzeba — na śmierć idą po kolei,
Jak kamienie przez Boga rzucane na szaniec!…

Co do mnie — ja zostawiam maleńką tu drużbę
Tych, co mogli pokochać serce moje dumne;
Znać, że srogą spełniłem, twardą bożą służbę
I zgodziłem się tu mieć — niepłakaną trumnę.

Kto drugi tak bez świata oklasków się zgodzi
Iść… taką obojętność, jak ja, mieć dla świata?
Być sternikiem duchami napełnionej łodzi,
I tak cicho odlecieć — jak duch, gdy odlata?

Jednak zostanie po mnie ta siła fatalna,
Co mi żywemu na nic…tylko czoło zdobi;
Lecz po śmierci was będzie gniotła niewidzialna,
Aż was, zjadacze chleba — w aniołów przerobi.