Żyłem z wami, cierpiałem i płakałem z wami,
Nigdy mi, kto szlachetny, nie był obojętny,
Dziś was rzucam i dalej idę w cień — z duchami —
A jak gdyby tu szczęście było — idę smętny.

Nie zostawiłem tutaj żadnego dziedzica
Ani dla mojej lutni — ani dla imienia; —
Imię moje tak przeszło jak błyskawica
I będzie jak dźwięk pusty trwać przez pokolenia.

Lecz wy, coście mnie znali, w podaniach przekażcie,
Żem dla ojczyzny sterał moje lata młode;
A póki okręt walczył — siedziałem na maszcie,
A gdy tonął — z okrętem poszedłem pod wodę…

Ale kiedyś — o smętnych losach zadumany
Mojej biednej ojczyzny — przyzna, kto szlachetny,
Że płaszcz na moim duchu nie był wyżebrany,
Lecz świetnościami dawnych moich przodków świetny.

Niech przyjaciele moi w nocy się zgromadzą
I biedne moje serce spalą w aloesie,
I tej, która mi dała to serce, oddadzą —
Tak się matkom wypłaca świat — gdy proch odniesie…

Niech przyjaciele moi siądą przy pucharze
I zapiją mój pogrzeb — oraz własną biedę:
Jeżeli będę duchem — to się im pokażę,
Jeśli Bóg mię uwolni od męki — nie przyjdę…

Lecz zaklinam — niech żywi nie tracą nadziei
I przed narodem niosą oświaty kaganiec;
A kiedy trzeba — na śmierć idą po kolei,
Jak kamienie przez Boga rzucane na szaniec!…

Co do mnie — ja zostawiam maleńką tu drużbę
Tych, co mogli pokochać serce moje dumne;
Znać, że srogą spełniłem, twardą bożą służbę
I zgodziłem się tu mieć — niepłakaną trumnę.

Kto drugi tak bez świata oklasków się zgodzi
Iść… taką obojętność, jak ja, mieć dla świata?
Być sternikiem duchami napełnionej łodzi,
I tak cicho odlecieć — jak duch, gdy odlata?

Jednak zostanie po mnie ta siła fatalna,
Co mi żywemu na nic…tylko czoło zdobi;
Lecz po śmierci was będzie gniotła niewidzialna,
Aż was, zjadacze chleba — w aniołów przerobi.

Before me now a little picture lies—
A little shadow of a childish face,
Childishly sweet, yet with the dawning grace
Of thought and wisdom on her lips and eyes.

Fair, oval, broad-brow'd face—small, delicate head—
Transparent skin, with blue veins shining through—
All the soft outlines, beautiful and true,
Bring me the echo of the words God said.

Made in our image—sure 'tis that we see,
God's likeness, in the fair face of a child,
By the world's sin and passion undefiled—
Ay, as I look, it seems quite plain to me.

The light wherein the little features shine,
Strange, mystic light, so undefined and faint,
So far too pure for any words to paint—
'Tis a reflection of the Face divine.

Some day the earthly shadows will be cast
Across that sunshine—it may be to dim
Awhile the visible countenance of Him;
But 'twill be there—the likeness—to the last.

Some day the lucid waters, in which lie
Pictured those glorious lineaments, will be
Stirred up and troubled like a stormy sea;—
But they will yet re-settle—by-and-by.

They will re-settle when the soul is still'd,
Its passions, its wild longings, and its pain;
The pure reflection will shine out again
When earth's hopes are relinquish'd, unfulfill'd.

They will re-settle in those after-years
When life's hard lessons have been conned and learn'd;
When this child's beauty will have all return'd,
More lovely for the trouble and the tears.

They will re-settle in the calm of death,
When the sweet eyes are laid asleep, and when
The heart is hush'd. Truly God's likeness then—
The mirror clear, unsullied by a breath.

Ah! while I look, and trace each tender line,
I think most of the day when I shall see
The dear face in that perfect purity,
Its mortal features clothed with the divine.

This self-same face, but with the image bright,
Nevermore undefined, and faint, and dim;
This self-same face, yet like the face of Him,
In glory and in beauty infinite.