Ac Ni Bydd Nos Yno
by Watcyn Wyn
Tu hwnt i’r byd,
Tu draw i’r cread mawr i gyd,
Rhy bell i sôn am gylchdre;
Yn uwch na’r cyfundraethau oll,
Pob cysawd wedi mynd ar goll,
A’u cysgod wedi blino!
Llonyddwch y cyfandir mawr,
Lle rhoed gorseddfaingc Duw i lawr—
“Ac ni fydd nos yno.”
Gwlad fythol rydd,
O’r cylch lle dirwyn nos a dydd,
Tywyllu a goleuo.
Dim “bore a hwyr” yn iaith y ne’,
Na haul na lloer yn tremio’r lle;
Dysgleirdeb sy’n eu cuddio.
Perffeithrwydd yn goleuo sydd,
Heb wyro gradd o “ganol dydd”—
“Ac ni fydd nos yno.”
Yr oll fel Duw;
Yr afon bur o ddyfroedd byw,
Fel grisial byth yn llifo;—
A phren y bywyd uwch y dôn,
Heb daflu ei gysgod ar ei fron,
Am na ddaw hwyrddydd heibio.
Y cangau gwyrdd yn tystio sydd,
Dan ffrwythau haf a “blodau dydd”—
“Ac ni fydd nos yno.”
Lliw du y nos
Nid oes ar ddim trwy’r Wynfa dlos;
Lliw gwyn yw lliw’r wlad honno.
Gwyn yw pob sant yn y gwyn fyd,
A gwynion yw eu gynnau i gyd—
Mewn gwyn mae’r oll yn gwisgo.
Dwed edyn gwynion engyl nen,
A’r gwyn o gylch yr orsedd wen—
“Ac ni fydd nos yno.”
Pan fachlud gwawr
Holl oleuadau’r cread mawr—
Pan dywyllo’r mynydd honno;
Pan gaiff y gwyll lywodraeth rydd,
Pan lynco’r nos yr olaf ddydd,
A’r hwyr ddiwedda’n huno—
Ni phyla hanner dydd y wlad,
Lle’r ysgrifenodd bys ein Tad—
“Ac ni fydd nos yno.”
Mae Duw yn dân;
A philyga y goleuni glân
I’w droi’n wisg amdano.
Eistedda ar ei orsedd fawr,
A holl belydrau’r brydferth wawr
O’i amgylch yn dysgleirio!
A’r dydd a ddwed, tra’r orsedd wen
A Brenin y goleuni’n ben—
“Ac ni fydd nos yno!”