The poet may tread earth sadly,
Yet is he Dreamland's king,
And the fays at his bidding gladly
Visions of beauty bring;
But his joys will be rarer, finer,
Away from this earthly stage,
When he, who is now a minor,
Comes of age.

For him soft leaflets cluster
Of violet, ivy, and vine;
For him leaps livelier lustre
From purple depth of wine:
Pauses the song of the Sirens,
Closes the Sybil's page,
Till he, whom earth environs,
Comes of age.

He seems to the moiling million
A very pestilent knave;
Yet the sky is his pavilion,
And the maiden moon his slave;
And the sea, with its myriad laughter,
And maddening freaks of rage,
Owns him who, a king hereafter,
Comes of age.

The wailing winds and the thunder,
And the roar of a war that whirls,
Breaking great realms asunder,
And the merry songs of girls,
All in one music mingle,
All the great joys presage,
Of the poet who, royal and single,
Comes of age.

Roll on, O tardy cycle,
Whose death is the poet's birth!
Blow soon, great trump of Michael,
Shatter the crust of earth!
Let the slow spheres turn faster;
Hasten the heritage
Of him who, as life's true master,
Comes of age!

Tu hwnt i’r byd,
Tu draw i’r cread mawr i gyd,
Rhy bell i sôn am gylchdre;
Yn uwch na’r cyfundraethau oll,
Pob cysawd wedi mynd ar goll,
A’u cysgod wedi blino!
Llonyddwch y cyfandir mawr,
Lle rhoed gorseddfaingc Duw i lawr—
“Ac ni fydd nos yno.”

Gwlad fythol rydd,
O’r cylch lle dirwyn nos a dydd,
Tywyllu a goleuo.
Dim “bore a hwyr” yn iaith y ne’,
Na haul na lloer yn tremio’r lle;
Dysgleirdeb sy’n eu cuddio.
Perffeithrwydd yn goleuo sydd,
Heb wyro gradd o “ganol dydd”—
“Ac ni fydd nos yno.”

Yr oll fel Duw;
Yr afon bur o ddyfroedd byw,
Fel grisial byth yn llifo;—
A phren y bywyd uwch y dôn,
Heb daflu ei gysgod ar ei fron,
Am na ddaw hwyrddydd heibio.
Y cangau gwyrdd yn tystio sydd,
Dan ffrwythau haf a “blodau dydd”—
“Ac ni fydd nos yno.”

Lliw du y nos
Nid oes ar ddim trwy’r Wynfa dlos;
Lliw gwyn yw lliw’r wlad honno.
Gwyn yw pob sant yn y gwyn fyd,
A gwynion yw eu gynnau i gyd—
Mewn gwyn mae’r oll yn gwisgo.
Dwed edyn gwynion engyl nen,
A’r gwyn o gylch yr orsedd wen—
“Ac ni fydd nos yno.”

Pan fachlud gwawr
Holl oleuadau’r cread mawr—
Pan dywyllo’r mynydd honno;
Pan gaiff y gwyll lywodraeth rydd,
Pan lynco’r nos yr olaf ddydd,
A’r hwyr ddiwedda’n huno—
Ni phyla hanner dydd y wlad,
Lle’r ysgrifenodd bys ein Tad—
“Ac ni fydd nos yno.”

Mae Duw yn dân;
A philyga y goleuni glân
I’w droi’n wisg amdano.
Eistedda ar ei orsedd fawr,
A holl belydrau’r brydferth wawr
O’i amgylch yn dysgleirio!
A’r dydd a ddwed, tra’r orsedd wen
A Brenin y goleuni’n ben—
“Ac ni fydd nos yno!”